یک اتفاق باورنکردنی (پای من و گچ) !!!!

سلام....

هنوز که هنوزه خودم هم باورم نمی شه که در عرض چند ثانیه چه بلایی سرم اومد...

ولی باز هم خدا رو شکر که عاقبتش خیر بود.

قضیه از این قرار بود که 22  بهمن 94 بود که طبق رسم هر سال برای خرید عید به تهران رفتیم.. روز 23 بهمن برای خرید به سمت مترو می رفتیم که زمین خیس بود و از یک پل خیلی کوچیک سر خوردم و در عرض چند ثانیه تموم دنیا دور سرم چرخید و حتی به قدری ضربه شدیدی به پام وارد شد که تمام سیستم بدنم بهم ریخت و تا مرز بیهوشی رفتم و تمام توجه ام به دخترکم بود که با کلی ترس و دلهره من رو نگاه می کرد و به خاطر سارینا به زور چشم هام رو باز نگه می داشتم که بی هوش نشم خلاصه چند دقیقه ای روی جدول کنار خیابون نشستم و هر طوری بود کشون کشون راهمون رو ادامه دادیم و خرید دخترمون رو انجام دادیم... زیاد درد نداشتم و اصلا فکر نمی کردم که شکسته باشه و روز بعدش که رفتیم دکتر گفت : قوزک بیرونی پای چپم شکسته و باید گچ بگیری و چون ورم زیادی داشت آتل بستند و وقتی سمنان رسیدیم، بعد از دو روز گچ گرفتیم و دکتر گفت که باید 40 روزی تو گچ باشه که می شد تا 5 فروردین.

خیلی ناراحت و نگران بودم و بیشتر ناراحتی من به خاطر سارینا بود که کاملا از رفتارش مشخص بود که از وضعیت من ناراحته و به روی خودش نمی آورد خیلی بهونه می گرفتی و بعضی مواقع بغض ات می ترکید و توی گریه هات می گفتی نمی خوام پای مامانم این جوری باشه.

خیلی بهونه می گرفتی و با هر بازی که می کردی و مثلا زمین می خوردی سریعا گیر می دادی که پایت رو مثل من ببندند و مدتی تو بغلم بودی و مثل من لنگ لنگان راه می رفتی:

دیگه صبح ها که مامانی زحمت می کشید و شما رو می برد مهد و بعد ازظهر ها هم چند روزی رو بابا جونی اومد دنبالت و بعضی مواقع هم مامانی...خیلی مواقع که از مهد می اومدی ناراحت بودی و بهونه می گرفتی که دوست دارم مامانم بیاد دنبالم و من هر جوری که از وضعیت ام برات توضیح می دادم قبول نمی کردی و خلاصه چند باری هم با مربی ات تلفنی صحبت کردم و ازش خواستم که باهات صحبت بکنه .

الهی فدااااااات بشم که این قدر عاقل و با شعور هستی . بعد از مدتی تقریبا عادت کردی و من هم کم کم عصا رو گذاشتم کنار و می تونستم بدون عصا تو خونه راه برم و از این موضوع خیلی راضی بودی...

دوران درمان پای من کاملا تداخل داشت با خونه تکونی عید...هر جوری بود با کمک بابا محمد خوب و مهربون که بیشتر کارها رو او انجام داد خلاصه خونه تکونی مون هم تا دقیقه 90 ادامه داشت و خدا رو شکر تموم شد.

از مامانی منیژه هم خیلی ممنونم که، ناهار و شام نزدیک به چهل روز رو برامون آماده می کرد و از لحاظ تغذیه خیلی بهم می رسید که استخوان پام جوش بخوره.

از عمه راضیه هم یک دنیا ممنونم که تمام خریدهای عیدم گردن او بود ...

خلاصه اینکه توی این چهل روز به همه زحمت دادم واز همه ممنونم به ویژه دخترک مهربونم که شرایط سختی رو تحمل کرد .

و ممنون از خدای مهربون که اینجا هم تنهامون نگذاشت....